آفتاب هشتم

آفتاب هشتم اینترنتی

۲۶ اردیبهشت ۱۳۹۷

به نام خدای سبحان – سلام علیکم

در این ماه به فضل الهی به شرح فرازهایی از مناجات شعبانیه با کمک دو کتاب (شُکوه نجوا) و (نجوای عارفانه) حضرات آیات مصباح یزدی و تحریری می‌پردازیم.

۳۰ – اِلهی ما اَظُنُّکَ تَرُدُّنی فِی حاجَةٍ قَد اَفنَیتُ عُمری فِی طَلَبِها مِنکَ (خدایا من گمان نمی‌کنم که مرا در حاجتی که عمرم را در طلبش از تو، سپری کردم رد کنی)

راه اعتنای خدای سبحان به انسان، دعا است. چنانکه در آیه ۷۷ سوره مبارکه فرقان می‌خوانیم : (قُل ما یَعبَؤُا بِکُم رَبِّی لَولا دُعاؤُکُم / بگو اگر دعای شما نباشد، پروردگارم هیچ اعتنایی به شما نمی‌کند)

پس انسان باید دعا را وسیله‌ای برای تقرّب به خدای سبحان قرار دهد و از سویی با این فراز از مناجات شعبانیه معلوم می‌شود که در دعا هم باید گمان خوب به پروردگار متعال داشت. یعنی وقتی دعا می‌کنیم برابر تعلیمات اسلامی آنچنان دعا کنیم که انگار حاجت ما بلافاصله برآورده می‌شود. حق هم همین است. اگر مصلحت بالاتری در میان نباشد (که به نفع ما است) یا گناهان سبب حبس دعا نشده باشند، دعا به اجابت خواهد رسید. اجابت دعا یا در این دنیا است یا به مصلحت، به جای آن بلایی از انسان دفع می‌شود و یا در قیامت، پاداشی برای انسان ذخیره می‌گردد.

و صلی الله علی محمد و آله الطاهرین / آفتاب هشتم اینترنتی : cmenbar@

موضوعات مرتبط: مناسبت ها

برچسب‌ها: دعا, مناجات شعبانیه, مصباح یزدی, تحریری, شکوه نجوا